…..‘’Δύο χρόνια χωρίς εσένα’’…..

Άκουγα που έλεγαν, ‘δεν έχω λόγια να το περιγράψω’ και σκεφτόμουν είναι ποτέ δυνατόν να μην μπορεί κάποιος να εκφραστεί με λέξεις;

Λοιπόν, το έμαθα και μάλιστα καλά, όταν έφυγες

δεν ήξερα τι να πω πώς να εκφραστώ, δεν ήξερα καλά καλά τι να σκεφτώ!

Ούτε τώρα ξέρω τι λόγια να γράψω για να δηλώσω τον πόνο & την θλίψη μου

που είσαι τόσο καιρό μακριά μας.

Δεν γίνεται να χωρέσουν σε μερικές γραμμές, η οδύνη, ο θρήνος, η αγάπη, πως μπορώ να κλείσω σε λέξεις την αγανάκτηση και την οργή μου για ότι σου συνέβη.

Τελικά τα δάκρυα και η σιωπή είναι οι μόνοι διέξοδοι των συναισθημάτων μου.

Καμία φορά η σιωπή μπορεί να πει τόσα πολλά…

Αυτό που με παρηγορεί και με ευχαριστεί να σκέφτομαι είναι να σε φαντάζομαι κάπου εκεί ψηλά… πέρα απ τα σύννεφα..ευτυχισμένο, μέσα σε ένα πανέμορφο τοπίο να μας βλέπεις όλους…..

Πολλά βράδια ονειρεύτηκα αυτό το τοπίο, πολλά βράδια σε είδα να είσαι εκεί πιο όμορφο & ήρεμο από ποτέ…!

Είμαι σίγουρη πως νοητά είσαι δίπλα μας … κοντά μας … μαζί μας…

Σ’ αγαπάμε